|
zaterdagochtend 10 oktober, klaar voor de start in Amersfoort!
Eerst zijn er nog huishoudelijke mededelingen...
En dan start de warming-up...
..onder leiding van Olga Commandeur (goed zoeken, onder de tent)
En dan zijn we vertrokken. Sterker nog, Pit 1 komt al snel in zicht
Miranda's "happen naar Peynenburg" slaat in als een bom. Alle andere lopers, maar ook passerende fietsers en wandelaars moeten er aan geloven. En groot is de hilariteit als we later langs voetbalverening Pijnenburg lopen..
Tijdens de lunch haalt Miran voor het eerst haar "pijnlatje" uit de SOS-tas, om Leonie te laten aangeven hoeveel pijn haar blaren doen
En dan mag ze een snoepje uitzoeken!
Tijdens de lunch krijgt Jolanda ook de "Pink Ribbon" omgehangen. Een stoffen lint dat symboliseert hoe er elke 3 kwartier een nieuwe borstkankerpatient bij komt. Jolanda vindt de symboliek echter helemaal niet leuk bedacht en het voelt alsof ze opnieuw de diagnose krijgt...Miranda werpt zich op als redder in nood en stelt voor dat ze Jolanda's strik de volgende 3 kwartier draagt. Dat is pas echte symboliek en Jolanda is haar erg dankbaar.
Aan het begin van de middag passeren we onze eerste supporters, MET spanddoek!!!
We hebben inmiddels Pit 4 gehaald en ook het Sister's Hope meisje mag even happen naar Peynenburg
Halverwege de middag steken we de hei over bij Bussem
Jaja...Nijmeegse taferelen...hahaha!!
Maar het levert wel stoere plaatjes op!!
Bij het volgende Cheering Point treffen we weer supporters en Joris mag een stukje meelopen :) Helaas is Margot ondertussen met de auto naar de finish gebracht omdat ze zo'n pijn aan haar voeten heeft.
En dan plotseling, vlak voor Weesp, moet Miranda voor zichzelf haar pijnlatje tevoorschijn halen...een stille pijnloze blaar gaat stuk en geeft heel plots veel pijn
Gelukkig hebben we blarenpleisters...
Vlak voor het einde moet Leonie ook het laatste stukje met de auto mee als ze plots niet lekker wordt. Jolanda wordt de laatste 3 km door Miranda naar de finish gepraat en samen komen ze als laatste lopers binnen, onder luid applaus van supporters & crew op de brug van de hockeyvereniging
's Avonds vieren Alena, Marein en Leonie lekker feest en blijven als echte bikkels in de tent overnachten. Margot, Miranda en Jolanda hebben ondertussen een warmer logeeradres opgezocht.
Alena leeft zich lekker uit, ondanks de 36.2 km die ze ondertussen in de benen heeft!
Marein's voeten doen meer pijn en ze gaat nog even bij de medische post langs
En ook Leonie kiest voor extra pleisters. Bij een nachtlampje want het is ondertussen echt donker geworden..... welterusten!!!
Jolanda en Miranda mogen bij broer Arjan slapen, nemen een heeeeerlijk lange warme douche en krijgen op de koop toe nog een persoonlijke massage van oom Henry. Jolanda stort letterlijk in slaap, en ook Miranda is snel vertrokken. Broerlief zorgt de volgende ochtend voor warme croissants, thee en sinaasappelsap.
Leonie, Marein en Alena worden echter elk kwartier wakker van het carillion van Weesp, en bovendien rijdt er elk half uur een trein op 100 meter van de tent. Het is ook behoorlijk fris maar gelukkig heeft Leonie een kacheltje geregeld: dank je wel George!!
Margot is ondertussen naar haar vriendin vertrokken en geniet heerlijk van de rust, ver van de massaliteit van het evenement.
De volgende ochtend is iedereen min of meer uitgerust, losgemasseerd en vol pleisters geplakt en daar gaan we weer!!! Helaas kan Margot niet starten ivm serieuze voetproblemen.
Leonie en Marein genieten van de verkoelingsspray, en Miran geniet van de chipjes
En dan ineens lopen we Amsterdam-Zuidoost binnen. Het lijkt alsof we er bijna zijn, maar vanaf dit punt moeten we nog +/- 16 km....
We steken over met de pont en kort daarna is het lunchtijd. En de eerste fikse regenbui valt. Gelukkig niet lang, maar binnen 2min hebben alle lopers hun poncho aan.
Tegen een uur of 14 stoppen we bij Pit 5. Jolanda moet nu echt afhaken. Het is nog 'maar' 7km maar ze kan geen voet meer voor de andere zetten. De andere dames stappen stevig door: in twee teams nu want Miran en Marein kunnen fors tempo maken terwijl Alena en Leonie wat rustiger aan moeten doen ivm de zere voeten van Leonie
Bij de tijdelijke finish wachten Jolanda en Margot de rest van het team op en dan is iedereen weer compleet.
Leonie laat haar voeten lekker uitrusten en iedereen trekt zijn finish-T-shirt aan. Alle lopers krijgen een grijs shirt, alle crew krijgt een blauw shirt. Alle ex-borstkankerpatienten/survivors krijgen een roze shirt. Dit is echter voor Jolanda ook net even too much aangezien ze zich geen ex-borstkankerpatient kan noemen en zich ook geen 'survivor' voelt maar een 'fighter'. En deel van een team. Dus kiest ze er voor om ook het grijze shirt te dragen en bij haar maatjes te blijven.
Alle roze-T-shirt-dragers krijgen extra instructies voor de finale-ceremonie, en dan gaan we weer op pad voor de laatste paar honderd meter naar de finish!
Iedereen loopt nu samen naar het stadion
Wat een lange rij!!
In het stadion zijn ballonnen uitgedeeld als symbool voor iedereen die er niet meer bij kan zijn...
En tussen alle ballonnen zien we ineens het stralende koppie van Sylvain
Daar gaan ze!
Na verschillende toespraken is het dan tijd om de survivors in het zonnetje te zetten
En dan wordt eindelijk het totaalbedrag onthuld!!
Hoeveel is het nou precies, die mevrouw met die bloem staat ervoor...
We hebben 1 miljoen bij elkaar gelopen!!!!!
Dank je wel allemaal!!!!!! | 
14.036
